Op haar eigenzinnige wijze geeft ze de blues een ‘hoekige, tegendraadse Dillon touch’. Op het podium komt ze over als black magic, de vertolkster van duistere poëzie met een bluesy touch. Dat zij in een adem wordt genoemd met eerder genoemde artiesten is een groot compliment voor een vrouw, als Sandy Dillon  Het zegt ongetwijfeld iets over haar eigenzinnigheid als muzikante. Over één ding is iedereen het in ieder geval eens: wie een omschrijving wil van haar muziek komt al gauw met namen als Tom Waits (de melancholische pianomelodieën en de spontane gekte), Tori Amos (de theatrale, kunstzinnige composities), Victoria Williams voor haar haast kinderlijke stemgeluid of zelfs het getormenteerde stemgeluid van Patti Smith.