:  Bands :  Tours :  Shows :  Nieuws :  Links :  Bepop :  Nieuwsbrief :  Contact : 

Deze bluesgroep werd na de komst van toetsenist Chick Churchill omgedoopt tot Ten Years After. Aan het einde van de zestiger jaren was de blues erg populair in Engeland. Hiervan kon ook Ten Years After profiteren. De groep bouwde een uitstekende live-reputatie op, voornamelijk door het snelle gitaarspel van Alvin Lee. Het eerste album van de groep verscheen in 1968 en bevat het klassieke "Hear Me Calling". Naast "Going Home" behoorde dit nummer tot het vaste repertoire. Er verschijnen verschillende albums, die redelijk tot zeer succesvol zijn: "Undead", "Stonehenge", "Ssssh" en "Cricklewood Green". In de zeventiger jaren week Ten Years After meer van de blueslijnen af en ging experimenteren met geluidseffecten. Live steunt de groep nog voornamelijk op het gitaarspel van Alvin Lee.  Alvin Lee had inmiddels een eigen studio ingericht en begon ook soloactiviteiten te ontplooien. In 1974 gaat Ten Years After weer op tournee en komt de laatste plaat van de groep uit: "Positive Vibrations". Nadat de groep in 1974 uit elkaar ging kroop veertien jaar later het bloed waar het niet gaan kon. Van de originele bezetting zal helaas gitarist/zanger Alvin Lee niet van de partij zijn.